Prolog

Niall

Dom. 

Nieznany dom. ‘Gdzie ja jestem?’ Zadawałem sobie to pytanie w myślach.

-Halo! Czy jest tutaj ktoś?- zapytałem po czym echo uniosło się po pomieszczeniu przenikając przez ściany.

Odpowiedziało mi tylko liche echo.

Czyli jednak miałem rację- nikogo tutaj niema...Oprócz mnie.

Rozejrzałem się po pomieszczeniu. Wszędzie było ciemno. Okna zakryte były ciężkimi zasłonami, nie przepuszczając ani grama promieni słonecznych.

Powoli podszedłem do jednego z nich, słysząc naglę trzask kruszącego się szkła.

Stanąłem jak wryty. Moje dotychczasowe przypuszczenia okazały się nie trafne. Czyli jednak nie byłem tam sam?

Dom był jedno piętrowy, więc zaraz pobiegłem na górę w poszukiwaniu przyczyny danego hałasu.

Szybko przeskakiwałem schody, jeden za drugim. Wbiegłem na korytarz zauważając że drzwi od jednego z pokoi zostały otwarte.

Była to przestronna sypialnia. Pomieszczenie inne niż wszystkie. Całe białe i bardzo jasne. Blask światła oślepił moje oczy.

Wchodząc do pokoju ujrzałem wychudzoną dziewczynę.

Jej ciemne falowane włosy okrywały jej nogi i twarz, którą trzymała skrytą w zgięciu kolan.

Dookoła niej rozlegały się fragmenty rozbitego lustra. W połączeniu z ostrym światłem, jeszcze bardziej rażąc mój wzrok.

Dopiero później dostrzegłem że trzymała ona kawałek ostrego szkła zabarwiony krwią. Krwią z jej nadgarstków.

Siedziała skurczona na ziemi zadając sobie kolejne rany w coraz to nowe miejsca.

Spojrzała na mnie ze strachem i nareszcie ujrzałem jej twarz.

Twarz pełną bólu i cierpienia.

Pospiesznym krokiem ruszyłem w jej stronę, gdy nagle..

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jak wrażenia po prologu? Podobał wam się? Mam nadzieję że choć trochę was zaciekawił i zechcielibyście czytać dalej. Jeśli tak, zostawcie nick z twitter'a w komentarzu, lub napiszcie do mnie osobiście.

Chciałabym jeszcze szczególnie podziękować mojej kochanej @Joanheli, która nakłoniła mnie do założenia tego bloga, ily xx

Wasza @xniallerismine 

CZYTASZ = KOMENTUJESZ to wiele dla mnie znaczy.